വസന്തകാലം, മന്ദമാരുതനും പേമാരിയും, ഇലകൾ തളിർത്ത പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞ ആ ചെടിയോട് അവൾ കൂട്ടുകൂടി. അവനറിയാം, വേനൽക്കാലം വരും, ചൂടും വരൾച്ചയും, ഇലകൾ കൊഴിയും, പൂക്കൾ നിലം പതിക്കും. അപ്പോഴേക്കും അവൾ മൗനമായി പറന്നു പോയിരിക്കും. ഒന്നും പറയാതെ, ഒട്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ. അല്പമെങ്കിലും കുറ്റബോധം അവൾക്കുണ്ടാവില്ല. അവൾക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നി തുടങ്ങും. അതിലേറെ വിചിത്രം, അവൻ വില്ലനായി മാറും വരെ അവൾ ആ കഥ മുഴുവനായി തിരുത്തി എഴുതും. അവൾ പറഞ്ഞ കള്ളങ്ങളെല്ലാം പതിയെ അവൾ തന്നെ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങും. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലാകും. ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടും. ചിലപ്പോൾ കണ്ണു നീർ പോലും വീഴും. ഒരുപാട് നേരം നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ച ദുഃഖമല്ല, പിടിക്കപ്പെട്ടു പോകുമോ എന്ന ഭീതിയാണ്. അവൾ പറയും അവൾ സന്തോഷവതിയായിരുന്നില്ല. നീ അവൾക്ക് തണലായിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് കൂട് കൂട്ടാൻ നിൻ്റെ ചില്ലകൾക്ക് ബലമില്ല. ഞാനായത് കൊണ്ടാവാം ഇത്രയും കൂടെ നിന്നത്. ഒടുവിൽ അവൾ ഹൃദയത്തെയും ആത്മാവിനേയും താൻ നിരപരാധിയാണ് ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഇപ്പോൾ അവൾ വഞ്ചകിയല്ല. അവൾ മുറിവേറ്റവളാണ്. അവളെ ഇതിലേക്കെത്തിച്ചത് നീയും. രാത്രിയിൽ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ അവൾ നിന്നെ വെറുക്കേണ്ടി വന്നു. അതിനായി, അവൾ നിന്റെ കുറ്റങ്ങൾ തിരയും. നിൻറെ വാക്കുകളിൽ, മൗനങ്ങളിൽ, നിന്റെ വീഴ്ചകളിൽ പോലും അവൾ കുറ്റം കണ്ടെത്തും. തള്ളിയിട്ടത് അവൾ ആണെന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ, നീ അവളുടെ കള്ളങ്ങളോട് മല്ലിടാൻ നിൽക്കരുത്. മറുപടിയായ് പിറകെ പോവരുത്. നിൻറെ മറുപടിയല്ല നിൻ്റെ അഭാവമാണ് അവൾക്ക് ആവശ്യം. അവൾ തന്നെ നശിപ്പിച്ച ഒന്നിനെ നന്നാക്കാൻ നീ ശ്രമിക്കരുത്. ശാന്തനായും ആത്മവിശ്വാസത്തോടും കൂടി അവിടെ നിന്നു നിശ്ശബ്ദമായി ഇറങ്ങിപ്പോരുക. ചില വിടവുകൾ നഷ്ടമല്ല, രക്ഷയാണ്.